لجبازی و نافرمانی

ویژگی اصلی این اختلال لجبازی، رفتارهای خصمانه و بی اعتنایی است که اغلب به والدین و معلّمان معطوف می‌شود. این اختلال در دوران کودکی بروز می یابد و به ویژه در مقطع دبستان بیشتر مشاهده می‌شود. کودکان مبتلا به این اختلال معمولاً با بزرگ‌ترها جرّو بحث می‌کنند، زود از کوره در ‌می‌روند، فحش وناسزا می‌گویند ، خشمگین، زودرنج و از دیگران بیزار هستند و برای مسائل و اشتباهات خود، دیگران را سرزنش می‌کنند، تظاهرات اختلال ابتدا در خانه ظاهر می‌شود، امّا ممکن است در مدرسه یا در اجتماع، در رابطه با سایر افراد بزرگسال یا هم سن نیز ظاهر شود. اختلال لجبازی و نافرمانی در روابط اجتماعی فرد و کارکرد تحصیلی او نیز اختلال ایجاد می‌کند. این کودکان غالباً تنها بوده و دوستی ندارند و روابط انسانی برای آنها راضی کننده نیست و علی‌رغم هوش کافی درمدرسه پیشرفت نمی‌کنند. در صورت عدم بهره گیری از درمان مناسب، این اختلال شکلی پیچیده به خود می گیرد و رفتارهای مشکل ساز فرد علاوه بر خانواده و مدرسه به سایر محیط‌ها نیز کشیده می‌شود.این کودکان و نوجوانان معمولاً در مدرسه ، خانه ، با همسالان و در جامعه پرخاشگری کلامی و جسمانی دارند، اموال دیگران را تخریب می‌کنند و به حیوانات نیز صدمه می‌زنند. دروغگویی ، دزدی ، آتش زدن اموال مدرسه، خانه و غیره، فرار از منزل و پیشقدم شدن در دعوا از رفتارهای معمولا این کودکان و نوجوانان است. آن‌ها به سادگی قوانین را زیر پا می‌گذارند و در باره‌ رفتارهای خود نیز احساس گناه ندارند.
آن‌ها به علّت رفتارهای پرخاشگرانه‌ خود از سوی همسالانشان طرد می‌شوند. مشکلات شناختی و پیشرفت تحصیلی پایین نیز از مشکلات بارز آنان است. هوشبهر پایین، به‌ویژه از نظر کلامی در نوجوانان بزهکار، گزارش شده است. اگر این رفتارها پس از 18 سالگی نیز ادامه پیدا کند، تشخیص اختلال شخصیّت ضد اجتماعی در مورد آنان به کار می‌رود که اختلالی مزمن و مقاوم به درمان است.